اللهم عجل لولیک الفرج الّلهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ و عَجّل فَرَجَهم
محمد ﷺ، نه فقط نامی در حافظهی تاریخ، بلکه حقیقتی جاری در شریانِ معناست؛
آنجا که جهان، در خستگیِ قرون، از فرطِ تاریکی به تنگ آمده بود، او چون صبحی بیبدیل از افقِ رحمت سر زد و نسبتِ خاک و افلاک را از نو معنا کرد.
در وجود او، نبوت صرفاً اعلامِ پیامی آسمانی نبود؛ تجلیِ تامّ انسانیت بود در عالیترین صورتِ ممکن.
او آمد تا به انسان بیاموزد که عظمت، نه در غلبه بر دیگری، بلکه در تسلط بر خویشتن است؛
نه در انباشتِ قدرت، بلکه در توزیعِ رحمت؛
نه در تصاحبِ جهان، بلکه در رهاییِ جان.
رسول خدا ﷺ معمارِ جانِ آدمی بود؛
با واژههایی که از ملکوت میآمد، خرابههای روح را آباد میکرد و از انسانِ گمشده در غبارِ غریزه، موجودی میساخت شایستهی خطابِ الهی.
او در زمانهای مبعوث شد که انسان، هم از آسمان بریده بود و هم از خویش؛
و رسالتش، پیوند دوبارهی این گسستِ عظیم بود:
پیوند عقل و وحی، قدرت و عدالت، محبت و حقیقت.
اگر تاریخ، میدانِ آزمونِ ارادههاست، محمد ﷺ یگانه حقیقتی است که در آن، قلهی معنویت و اوجِ تدبیر اجتماعی به هم رسیدهاند.
در سیرهی او، اشک و شمشیر، عبادت و سیاست، خلوتِ دعا و صلابتِ حضور اجتماعی، نه متعارض بلکه متکاملاند.
او آخرین فرستاده بود، اما نه پایانِ سخن آسمان؛
بلکه کمالِ آن بود؛
فصلِ نهاییِ خطابِ الهی با انسان.
#شهادت_پیامبر_اکرم
#امام_زمان
🆔 eitaa.com/emame_zaman
