حکمت ۳۱ بخش دهم مَنْ حَلُمَ لَمْ يُفَرِّطْ فِي أَمْرِهِ وَ عَاشَ فِي النَّاسِ حَمِيداً.

حکمت ۳۱
بخش دهم
مَنْ حَلُمَ لَمْ يُفَرِّطْ فِي أَمْرِهِ وَ عَاشَ فِي النَّاسِ حَمِيداً.

توضیح ساده:
مَنْ:‌ کسی که حَلُمَ: بردبار باشه، صبور و آروم باشه لَمْ يُفَرِّطْ: کوتاهی نمی کنه فِي: در أَمْرِهِ: کارش وَ عَاشَ: و زندگی می کنه فِي: در‌ میون النَّاسِ: مردم حَمِيداً: ستوده و خوش‌نام.
یعنی آدم بردبار و صبور، زندگیش متعادل می‌شه و بین مردم سربلنده.
آدم بردبار مثل دریاییه که هرچی سنگ توش بندازی، باز آروم و پرجلال می‌مونه و همین آرامشش باعث می‌شه بین مردم محترم و آبرومند زندگی کنه.
چقدر این جمله قشنگه و عمیقه! انگار وصف حال همین روزهای شلوغ و پلوغ ماست. معنی ساده‌اش اینه: «هر کس بردباری و خویشتن‌داری کنه، کنترل زندگی از دستش در نمی‌ره و بین مردم هم خوشنام زندگی می‌کنه.»
حالا بیا این حکمت رو از اون حالت کتابی دربیاریم و ببریم وسط زندگی خودمون؛ اونجایی که صبح‌ها با صدای بوق ماشین‌ها بیدار می‌شیم و شب‌ها با فکرِ هزار تا کار نکرده می‌خوابیم.
ببین، «حِلم» فقط صبر کردنِ خالی نیست. حلم یعنی اون لحظه‌ای که خون جلوی چشمات گرفته، بتونی ترمز دستی رو بکشی. یعنی وقتی یه حرفی می‌شنوی که مثل آتیشه، به جای اینکه بنزین بپاشی روش، یه کم به خودت زمان بدی.
با توی گروه‌های خانوادگی و کاری: یه نفر یه متلکی می‌ندازه یا یه نقد تندی می‌کنه. اگه همون لحظه جواب بدی، معمولاً پل‌های پشت سرت رو خراب می‌کنی. اما اونی که حلم داره، سکوت می‌کنه، می‌ذاره فضا آروم شه، بعد با متانت جواب می‌ده. بقیه هم پشت سرش می‌گن: «دمش گرم، چقدر با شخصیت و پخته‌ست».
یا توی رابطه‌های عاطفی: وقتی از دست همسرت عصبانی هستی، حلم یعنی نذاری اون خشم باعث بشه حرفی بزنی که دیگه نشه جمعش کرد. کسی که حلم داره، رابطه رو تباه نمی‌کنه.
وقتی آدم حلیم باشه، انگار یه لایه محافظ دور قلبش داره. و دیگه با هر بادی نمی‌لرزه. و دیگه شب‌ها موقع خواب، خودت رو سرزنش نمی‌کنی که «چرا اون حرف رو زدم؟» یا «چرا اونقدر زود از کوره در رفتم؟».
و یادت باشه: آدم‌های باوقار همیشه محبوب‌ترن. و همه دوست دارند با کسی رفیق باشن که سعه صدر داره و می‌شه روش حساب کرد.
و دیگه اینکه:حلم داشتن به معنی «توسری‌خور» بودن نیست؛ اتفاقاً برعکس! حلم یعنی تو اونقدر روی خودت تسلط داری که اجازه نمی‌دی رفتار زشت بقیه، روی رفتار درست تو اثر بذاره. و تو ناخدای کشتی خودت هستی، نه موج‌ها!
رفیق…
این جمله یه امضای قشنگ پای شخصیت آدمه که:
«هر کی بردبار باشه، کارش از دستش در نمی‌ره و بین مردم هم سربلند زندگی می‌کنه.»
بذار خودمونی تر بگم…
رفیق، زندگی همین روزاست؛
همین ترافیک، همین فشار قسط، همین پیام‌های نصفه‌نیمه، همین سوءتفاهم‌ها.
و اینجاست که معلوم میشه کی حلیمه، کی نه.
آدم حلیم کارشو خراب نمی‌کنه.
چرا؟ چون با عصبانیت تصمیم نمی‌گیره.
دیدی بعضیا یه لحظه عصبی میشن، بعد یه استعفا میدن، یا یه رابطه رو تموم می‌کنن،یا یه حرف میزنن که سال‌ها خرابیش می‌مونه؟
اون لحظه‌ها دقیقاً لحظه‌های «بی‌حلمیه».
یه جرقه، یه انفجار… و بعدش پشیمونی.
اما رفیق…
اون کسی که حلم داره، همون لحظه که آتیش بالا می‌گیره، تو دلش میگه:
«صبر کن… الان وقت تصمیم نیست.»
و همین یه مکث کوچیک، زندگیشو نجات میده.
تو گروه خانوادگی وقتی یکی طعنه می‌زنه…
یا تو محل کار وقتی رئیست بی‌انصافی می‌کنه…
یا تو خونه وقتی حالِ هیچ‌کس خوب نیست و یه بحث الکی شکل می‌گیره… حلم یعنی تو آتیش‌بیارِ معرکه نشی.
رفیق، آدم حلیم کوتاه نمیاد؛
کنترل داره.
و فرقش روشنه…
کوتاه اومدن از ترسه.
و حلم از قدرته.
کسی که حلیم باشه زندگیشو هدر نمی‌ده. و آبروش رو با یه جمله نابود نمی‌کنه. و اعتبار چند ساله‌شو با یه عصبانیت پنج دقیقه‌ای خاک نمی‌کنه.
چند بار شده شب‌ها سرتو بذاری رو بالش و بگی:
«کاش اون حرف رو نمی‌زدم…»
«کاش اون پیام رو نمی‌فرستادم…»
«کاش صبر کرده بودم…»
رفیق…
حلم همون چیزیه که جلوی این «کاش»ها رو می‌گیره.
و بعدش چی میشه؟
«عاش فی الناس حمیداً»
یعنی بین مردم خوش‌نام زندگی می‌کنه.
میدونی خوش‌نامی چیه؟
یعنی وقتی اسمت میاد، مردم بگن:
«آدم حسابیه.»
و «می‌شه روش حساب کرد.»
«اهل جنجال نیست.»
«وقار داره.»
آدم حلیم مثل دریاست.
سنگ بندازی توش، موج می‌خوره… ولی دریا از دریا بودن نمی‌افته.
رفیق، این دنیا پر از آدم‌های زودجوشه.
ولی آدمی که آرومه، کمیابه. و کمیاب همیشه محترمه.
حلم یعنی وقتی می‌تونی تند جواب بدی، انتخاب کنی که ندی.
وقتی می‌تونی له کنی، نکنی.
و وقتی حق با توئه، باز هم وقار داشته باشی.
و این یعنی تو ناخدای کشتی خودتی. و موج‌ها تعیین‌کننده نیستن.
و یه چیز رو یادت بمونه…
مردم شاید موفقیتتو فراموش کنن، ولی رفتارتو یادشون می‌مونه.